حیاط آینده

حیاط آینده این پرسش را مطرح می‌کند که چگونه یکی از ماندگارترین ایده‌های فضایی معماری — یعنی حیاط — می‌تواند برای زیست جمعی معاصر بازتصور شود.

پروژه به‌جای آن‌که حیاط را یک فضای خالی، بسته و ایستا بداند، آن را به‌صورت میدانی سیال از روابط میان معماری، سازه، منظر و فعالیت عمومی تعریف می‌کند.

حجم‌های بزرگ و منحنی پیرامون فضاهای باز درونی شکل می‌گیرند، در حالی که ارتباط خود را با منظر اطراف حفظ می‌کنند. هندسه آن‌ها آستانه‌های محافظت‌شده ایجاد می‌کند، دیدهای طولانی را قاب می‌گیرد، حرکت را سازمان می‌دهد و توالی‌ای پیوسته میان بیرون و درون شکل می‌دهد.

در این سیستم، معماری کمتر به‌عنوان مجموعه‌ای از ابژه‌های منفرد و بیشتر به‌عنوان یک چارچوب محیطی عمل می‌کند. منظر وارد ساختمان می‌شود، زندگی عمومی به حیاط‌ها و تراس‌های سبز امتداد پیدا می‌کند و سازه به بخشی فعال از تجربه فضایی تبدیل می‌شود.

حیاط آینده در نتیجه، حیاط تاریخی را به‌صورت تحت‌اللفظی بازسازی نمی‌کند؛ بلکه ظرفیت آن برای سازماندهی زندگی مشترک را حفظ کرده و مرزهای آن را برای شرایطی بازتر، پیوسته‌تر و معاصر بازتعریف می‌کند.