گرند هتل تهران
مقصدی عمودی در امتداد شهر، کوهستان و آسمان.
- موقعیت
- تهران، ایران
- سال
- ۲۰۲۶
- کارفرما
- توسعه گرند هتل تهران
- وضعیت
- طراحی مفهومی
- زیربنا
- ۹۲٬۰۰۰ مترمربع
- مساحت سایت
- ۱۲٬۸۰۰ مترمربع
- برنامه
- پیش‌فضای اصلی ورود، لابی هتل، پذیرش و کانسیرج، لانج‌های مهمان، سالن مراسم، فضاهای جلسات و رویداد، رستوران شاخص، رستوران تمام‌روز، کافه، اتاق‌های مهمان، سوئیت‌ها، لانج اجرایی، اسپا و سلامت، مجموعه ورزشی، استخر، اسکای‌لانج، رستوران و تراس بام، تراس‌های سبز مرتفع، فضاهای پشتیبانی، فضاهای خدماتی و پارکینگ.
گرند هتل تهران به‌عنوان مقصدی عمودی در بستر کلان‌شهری تهران تصور شده است؛ ساختمانی که باید همزمان نقش هتل، نشانی عمومی و حضوری در خط آسمان شهر را ایفا کند.
پروژه بر تضادی آگاهانه میان پایه و برج سازمان یافته است. در طبقات همکف و پایین‌تر، صفحات افقی گسترده پایه‌ای لایه‌مند برای فضاهای ورود، لابی، پذیرایی، رویداد و سلامت ایجاد می‌کنند. در ارتفاع، ساختمان به‌تدریج باریک‌تر و عمودی‌تر می‌شود.
پوسته برج با مجموعه‌ای از فین‌های عمودی پیوسته تعریف می‌شود. این عناصر به‌جای حرکت موازی، خم می‌شوند و به یکدیگر نزدیک می‌شوند تا شکافی بلند در نما ایجاد کنند. این تهی‌گاه، تراس‌های سبز را وارد پوسته می‌کند و برج را از یک ابژه بسته به ساختمانی دارای عمق، سایه و فضای بیرونی قابل استفاده تبدیل می‌سازد.
در داخل، اتاق‌ها و فضاهای عمومی پانوراماهایی از تهران، رشته‌کوه البرز و تغییرات نور شهر را قاب می‌گیرند. منظر از تراس‌های پایه به تهی‌گاه سبز نما و فضاهای بام امتداد پیدا می‌کند و در مقیاس عمودی برج لحظه‌هایی برای مکث ایجاد می‌کند.
گرند هتل تهران در نتیجه دو وضعیت را در کنار هم قرار می‌دهد: کارایی و خوانایی یک برج معاصر مهمان‌نوازی و هویت پیکره‌وار یک نشانه شهری.
نشانی عمودی تازه
تهران میان دو افق اصلی تجربه می‌شود: بافت متراکم کلان‌شهری و رشته‌کوه البرز در پس‌زمینه. برج به هر دو وضعیت پاسخ می‌دهد. در مقیاس شهر، سیلوئت باریک و پروفیل متغیر نما امکان تشخیص ساختمان را از فاصله دور فراهم می‌کند. در مقیاس نزدیک، پایه ساختمان ارتفاع را کاهش داده و از طریق باغ ورود، تراس‌ها و فضاهای عمومی رابطه‌ای انسانی‌تر با خیابان ایجاد می‌کند. پروژه در نتیجه از یک نشانه شهری به یک آدرس تبدیل می‌شود؛ از دور قابل تشخیص و در سطح زمین قابل تجربه.
از شهر تا مهمان‌نوازی
پایه ساختمان میان ارتفاع برج و مقیاس ورود واسطه ایجاد می‌کند. تراس‌های لایه‌مند به سمت منظر گسترش می‌یابند و یک سایبان وسیع، ورودی هتل را تعریف می‌کند. توالی ورود آگاهانه افقی است: خیابان، باغ، پیش‌فضا، سایبان و لابی. این گذار تدریجی اجازه می‌دهد برج حضور شاخص خود را حفظ کند، بدون آن‌که تجربه ورود به فضایی خارج از مقیاس انسانی تبدیل شود.
تراشیدن تهی‌گاه عمودی
برج از یک حجم عمودی روشن و خوانا آغاز می‌شود و هویت آن بیش از افزودن عناصر، از طریق کاستن شکل می‌گیرد. شکافی عمیق و عمودی در نما تراشیده می‌شود که پوسته بیرونی را به سمت داخل می‌کشد و در ارتفاع ساختمان مجموعه‌ای از تراس‌های سبز ایجاد می‌کند. فین‌های نما به این تهی‌گاه واکنش نشان می‌دهند؛ مسیر آن‌ها به سمت شکاف خم می‌شود و پوسته را مانند سطحی نشان می‌دهد که پیرامون یک منظر عمودی قابل سکونت کشیده شده است. در داخل، اتاق‌ها و فضاهای عمومی شهر را قاب می‌گیرند و پالت کنترل‌شده‌ای از سنگ، چوب گرم و فلزات برنزی اجازه می‌دهد خود تهران به تصویر اصلی فضای داخلی تبدیل شود. طبقات فوقانی خط آسمان را به زمینی قابل استفاده بدل می‌کنند و برج به‌جای پایان یافتن با یک تاج فنی بسته، با فضای عمومی قابل سکونت به پایان می‌رسد.
- ارتفاع برج
- 198 m
- طبقات
- 45
- اتاق مهمان
- 286
- سوئیت
- 42
- طبقات عمومی و مهمان‌نوازی
- 8
- طراحی معماری
- طراحی مفهومی
- برنامه‌ریزی فضاهای مهمان‌نوازی
- معماری داخلی
- راهبرد پوسته
- یکپارچه‌سازی منظر
- هماهنگی سازه
- هماهنگی تأسیسات
- راهبرد طراحی محیطی
