هتل بین‌المللی فرودگاه امام خمینی
معماری در مرز میان حرکت و مکث.
- موقعیت
- فرودگاه بین‌المللی امام خمینی، تهران، ایران
- سال
- ۲۰۱۱–۲۰۱۵
- کارفرما
- شرکت توسعه گردشگری آریا زیگورات
- وضعیت
- تکمیل‌شده
- زیربنا
- ۵۵٬۰۰۰ مترمربع
- برنامه
- پارکینگ، فضاهای خدماتی و پشتیبانی، لابی‌های هتل، سه رستوران، کافی‌شاپ‌ها، سالن مراسم، اتاق‌های جلسات، لانج خدمه، فضای بازی کودکان، مراکز سلامت، فضاهای اداری و اتاق‌های مهمان.
هتل بین‌المللی فرودگاه امام خمینی به‌عنوان یک مجموعه اقامتی دوبرندی در دل قلمرو سفر شکل گرفته است و هتل ایبیس با ۱۹۶ اتاق و هتل نووتل با ۲۹۶ اتاق را در یک چارچوب معماری مشترک کنار هم قرار می‌دهد.
معماری مجموعه به‌جای شکل‌دادن یک حجم یکپارچه و سنگین، از توالی حجم‌ها، پوسته‌ها و آستانه‌های متفاوت تشکیل شده است. زیرساخت‌های خدماتی در پشت صحنه به‌صورت مشترک عمل می‌کنند و فضاهای عمومی از طریق یک محور ارتباطی میان دو لابی به یکدیگر متصل می‌شوند.
در مقیاس فرودگاه، ساختمان باید خوانا و قابل تشخیص باشد و در مقیاس مسافر، به فضایی برای جهت‌یابی، آرامش و توقف تبدیل شود. پروژه این دو مقیاس را از طریق امتدادهای افقی، سطوح شفاف فضاهای عمومی، حجم‌های متراکم‌تر اتاق‌ها، نشانه‌های رنگی و توالی محوطه ورود به یکدیگر پیوند می‌دهد.
مجموعه در دوازده طبقه سازماندهی شده است. دو طبقه زیرزمین به پارکینگ، فضاهای خدماتی و پشتیبانی اختصاص دارد. دو طبقه اصلی عمومی شامل لابی‌ها، رستوران‌ها، کافی‌شاپ‌ها، سالن مراسم، فضاهای جلسات، لانج خدمه پرواز، فضای کودکان و مراکز سلامت است. یک نیم‌طبقه به فضاهای اداری اختصاص یافته و هفت طبقه فوقانی عمدتاً برای اتاق‌های مهمان در نظر گرفته شده است.
نقش طرح و آفرینش در این مجموعه تنها به طراحی معماری و مهندسی محدود نبود و اجرا و هماهنگی ساخت نیز بخشی از مسئولیت پروژه بود؛ این پیوستگی امکان هماهنگی تصمیم‌های معماری و الزامات فنی را در پروژه‌ای با این مقیاس فراهم کرد.
یک مجموعه، دو هویت
ساختار پروژه بر تنشی آگاهانه میان وحدت و تفاوت شکل گرفته است. دو بخش هتل، هویت، استاندارد و تجربه اقامتی مستقل خود را حفظ می‌کنند، اما زیرساخت‌های مشترک، هم‌راستایی فضاهای عمومی و پیوستگی زبان معماری، آن‌ها را در قالب یک مجموعه واحد به هم متصل می‌کند. در نتیجه تفاوت به‌عنوان گسست عمل نمی‌کند؛ تغییرات رنگ، شفافیت، متریال و ریتم نما به ابزارهایی برای جهت‌یابی تبدیل می‌شوند. نمای بخش‌های اقامتی از منطق تکرارشونده مدول اتاق‌ها آغاز می‌شود؛ با این حال پوسته اجازه نمی‌دهد این تکرار به سطحی بی‌هویت تبدیل شود؛ تغییر عمق، تضاد میان سطوح توپر و شفاف، پوشش‌های روشن و تیره و نشانه‌های کنترل‌شده رنگی ریتم نما را شکل می‌دهند. در برابر پالت عمدتاً خنثی، لحظه‌های محدود قرمز و آبی شبکه نما را قطع کرده و مقیاس آن را ریزتر می‌کنند.
حرکت، ورود، مکث
تجربه معماری مجموعه با کاهش تدریجی سرعت شکل می‌گیرد. مسیرهای حرکتی و زیرساخت فرودگاه شرایط بیرونی را تعریف می‌کنند؛ پیش‌فضای ورود گذار را کنترل می‌کند؛ محوطه و سایه آستانه را شکل می‌دهند و فضای عمومی داخلی، انتقال از عبور به اقامت موقت را کامل می‌کند. در داخل، ارتفاع مناسب فضاها و ترکیب سنگ، شیشه و نور گرم، پس از شدت محیط فرودگاه فضایی آرام‌تر ایجاد می‌کند.
- اتاق مهمان
- 492
- بخش اقامتی
- 2
- طبقه
- 12
- رستوران
- 3
- بودجه منتشرشده
- USD 67M
- اتاق‌های ایبیس + نووتل
- 196 + 296
- طراحی معماری
- طراحی داخلی
- طراحی منظر
- مهندسی سازه
- تأسیسات مکانیکی
- تأسیسات الکتریکی
- اجرا و هماهنگی ساخت
