تراز آجر

پروژه با محدودیتی آغاز شد که خود کارفرما تعیین کرده بود: یک مصالح، به‌کاررفته با صداقت، در درون و بیرون.

تهران سنتی دیرینه در آجرکاری دارد، اما در دهه‌های اخیر آجر بیشتر به روکشی نازک بر سازه بتنی تبدیل شده است. تراز آجر آجر را دوباره به‌عنوان شیوه‌ای از ساختن به کار می‌گیرد: نما پوسته‌ای باربر است که به قاب سازه مهار شده و از ضخامت آن برای سایه‌اندازی، تهویه و دادن وزن به بنا در تراز خیابان استفاده می‌شود.

سه شیوه چیدمان، نما را سامان می‌دهند. در همکف، چیدمانی فشرده پایه‌ای با تورفتگی‌های عمیق پیرامون ورودی و گالری می‌سازد. در چهار طبقه کار، آجرها چرخیده و با فاصله چیده شده‌اند تا مشبکی پدید آید که تابش مستقیم خورشید را به کمتر از نیمه می‌رساند و در عین حال دید به درختان خیابان و کوه را حفظ می‌کند. در بام، رج‌ها به شکل قرنیزی گره‌چینی‌شده پیش می‌آیند و خطی از سایه در بالای بنا می‌اندازند.

در درون، مشبک آجری منبع اصلی فضاسازی است. نور به شکل لکه‌هایی کوچک و در حرکت بر کف بتن صیقلی می‌افتد؛ فضاهای کار به پرده نیازی ندارند و در روزهای معتدل، شکاف‌ها اجازه می‌دهند هوا از پنجره‌های بازشوی پشت پوسته جریان یابد.

تراز آجر نشان می‌دهد که خویشتن‌داری نیز می‌تواند بیانگر باشد. با محدود کردن مصالح به یک ماده، هر تصمیم درباره چگونگی چیدن یک آجر آشکار می‌شود و بنا از پیاده‌رو همچون توالی سه ایده متمایز خوانده می‌شود که همگی از یک واحد ساخته شده‌اند.