بازآفرینی آرام

بهترین بخش‌های آپارتمان از پیش آنجا بودند. کار بازسازی این بود که دیگر پنهانشان نکند.

ساختمان بنایی ساده از سال ۱۳۵۳ است، از همان گونه‌ای که در سراسر مرکز تهران دیده می‌شود: اسکلت بتنی، نمای ساده گچی رو به خیابان و پنجره‌های بزرگ در دو سو. در طول پنجاه سال، آپارتمان‌ها تقسیم، با صفحات گچی پوشانده و کاشی‌کاری شده بودند تا جایی که پلان به راهرویی از اتاق‌های کوچک با نور اندک در میانه تبدیل شده بود.

برداشت دقیق پیش از هر طراحی انجام شد. باز کردن بخش‌هایی آزمایشی نشان داد که موزاییک اصلی زیر دو لایه کاشی سالم مانده، سقف‌های بتنی سالم و خوش‌اجرا هستند و بیشتر قاب‌های چوبی پنجره را می‌توان به‌جای تعویض مرمت کرد. طرح بر پایه همین یافته‌ها ترسیم شد.

با برداشتن تیغه‌ها، سالن نشیمن و غذاخوری یکپارچه و بلندی از پنجره‌های رو به خیابان تا پنجره‌های رو به باغ امتداد می‌یابد و نور تمام عمق ساختمان را می‌پیماید. عناصر تازه اندک و آرام‌اند: دیوارهای گچ‌آهکی، ردیفی از کمدهای ثابت چوب بلوط که انبار و تأسیسات را پنهان می‌کنند، و نورپردازی ساده‌ای که به تیرهای اصلی متصل شده است.

بازآفرینی آرام استدلالی است برای مرمت به‌عنوان طراحی. این پروژه مصالحی کمتر از یک نوسازی معمول به کار برد، تقریباً تمام بافت اصلی را حفظ کرد و آپارتمانی پدید آورد که بزرگ‌تر، روشن‌تر و بیش از هر زمان در دهه‌های اخیر به خود شبیه است.